گلد سرور — GOLDSERVER, Network & It Infrastructure
سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور

سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور: ۷ استاندارد و ۵ اشتباه رایج

نظرات : ۰دسته‌بندی :‌ آموزشی

سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور یک سیستم خنک‌سازی دقیق است که برخلاف کولرهای آسایشی، برای حفظ دمای پایدار، کنترل رطوبت و کارکرد ۲۴ ساعته در ۳۶۵ روز سال طراحی شده است. هدف در اتاق سرور خنک کردن انسان نیست؛ هدف جلوگیری از افت عملکرد، خرابی و کاهش عمر تجهیزات IT است. اگر با مفهوم کلی سرور و انواع آن آشنایی کافی ندارید، پیشنهاد می‌کنیم مقاله سرور چیست را مطالعه کنید.وقتی از سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور حرف می‌زنیم، با یک کولر گازی خانگی یا یک فن صنعتی ساده روبه‌رو نیستیم.

در اتاق سرور، سرورها، سوئیچ‌ها، ذخیره‌سازها و منابع تغذیه به‌صورت شبانه‌روزی کار می‌کنند و تقریباً تمام انرژی مصرفی آن‌ها به گرما تبدیل می‌شود. این گرما باید به‌طور مداوم و قابل پیش‌بینی دفع شود. یک کولر آسایشی ممکن است دمای اتاق را برای انسان قابل تحمل نگه دارد، اما نمی‌تواند بار حرارتی پیوسته، رطوبت دقیق و توزیع یکنواخت هوا را برای تجهیزات حساس فراهم کند.تفاوت اصلی در فلسفه طراحی است. کولرهای معمولی برای بارهای متغیر و دوره‌ای ساخته می‌شوند؛ گاهی روشن و گاهی خاموش. اما سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور باید به‌صورت پیوسته کار کند، دمای هوای ورودی تجهیزات را در محدوده مشخص نگه دارد و در صورت خرابی یک واحد، بدون توقف به کار ادامه دهد. به همین دلیل، طراحی یک سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور یک تصمیم مهندسی است، نه یک خرید تجهیزاتی ساده. برای آشنایی با اصول استانداردهای چیدمان و زیرساخت اتاق، مقاله طراحی اتاق سرور را مطالعه کنید.اهمیت این موضوع وقتی بیشتر می‌شود که بدانیم گرمای موضعی می‌تواند حتی در اتاقی با دمای ظاهراً مناسب، به قطعات خاصی آسیب بزند. یک هیت‌سینک متراکم یا فضای بسته بین رک‌ها ممکن است هوای کافی دریافت نکند، حتی اگر دمای کلی اتاق پایین باشد. سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور باید هم بار کلی را دفع کند و هم جریان هوا را به نقطه‌های داغ برساند. در ادامه، استانداردهای دما و رطوبت، انواع سیستم‌های خنک‌سازی، محاسبه بار حرارتی، مدیریت جریان هوا و اصول افزونگی را بررسی می‌کنیم.

استاندارد تهویه اتاق سرور: دما و رطوبت مجاز چقدر است؟

استاندارد تهویه اتاق سرور نقطه شروع طراحی است و در واقع ستون فقرات یک سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور محسوب می‌شود. بدون یک محدوده مشخص، نه می‌توان ظرفیت سیستم را تعیین کرد و نه می‌توان عملکرد آن را ارزیابی کرد. مرجع اصلی این حوزه، کمیته فنی TC 9.9 موسسه ASHRAE است که راهنمای حرارتی تجهیزات IT را منتشر می‌کند.

برای مطالعه منابع رسمی این حوزه، سری Datacom ASHRAE را بررسی کنید. این راهنما دو نوع محدوده تعریف می‌کند: محدوده پیشنهادی (Recommended) که شرایط بهینه برای قابلیت اطمینان و عمر تجهیزات است، و محدوده مجاز (Allowable) که تجهیزات در آن کار می‌کنند اما در نزدیکی مرزهای آن، حاشیه اطمینان کاهش می‌یابد. برای مطالعه‌ی کامل‌تر درباره‌ی این استانداردها و نحوه‌ی پیاده‌سازی، مقاله تهویه اتاق سرور را مطالعه کنید.

دمای هوای ورودی

بر اساس راهنمای ASHRAE، محدوده پیشنهادی دمای هوای ورودی به تجهیزات IT برای کلاس‌های A1 تا A4 برابر ۱۸ تا ۲۷ درجه سانتی‌گراد است. این محدوده برای همه کلاس‌های چهارگانه A1 تا A4 یکسان است. برخی منابع تکمیلی، محدوده ۲۳ تا ۲۷ درجه را به‌عنوان محدوده عملیاتی مطلوب‌تر برای بازدهی انرژی پیشنهاد می‌کنند، زیرا دمای بالاتر تا حدی مصرف انرژی سرمایش را کاهش می‌دهد. اما نکته مهم این است که دمای بالاتر نباید به قیمت از دست رفتن حاشیه اطمینان در برابر گرمای موضعی یا خرابی تجهیزات تمام شود.

رطوبت و نقطه شبنم

رطوبت نسبی به دما وابسته است و به تنهایی معیار دقیقی نیست. به همین دلیل، استاندارد تهویه اتاق سرور علاوه بر رطوبت نسبی، نقطه شبنم (Dew Point) را نیز مشخص می‌کند. نقطه شبنم معیار مطلق رطوبت است و نشان می‌دهد هوا در چه دمایی به اشباع می‌رسد و میعان رخ می‌دهد. محدوده پیشنهادی نقطه شبنم برای کلاس‌های A1 تا A4 برابر ۵.۵ تا ۱۵ درجه سانتی‌گراد است، همراه با رطوبت نسبی حداکثر ۶۰ درصد (غیرمیعانی). رطوبت خیلی کم خطر تخلیه الکترواستاتیک (ESD) را بالا می‌برد و رطوبت خیلی زیاد به خوردگی و اتصال کوتاه منجر می‌شود.

پارامتر

محدوده پیشنهادی (بهینه)

محدوده مجاز (نمونه کلاس A1)

پیامد خروج از محدوده

دمای هوای ورودی

۱۸ تا ۲۷ °C

۱۵ تا ۳۲ °C

کاهش عمر قطعات، افزایش نرخ خرابی، خاموشی حفاظتی

نقطه شبنم

۵.۵ تا ۱۵ °C

حداکثر ۱۷ °C

میعان روی بردها و اتصال کوتاه

رطوبت نسبی

حداکثر ۶۰٪ (غیرمیعانی)

۸٪ تا ۸۰٪

ESD در رطوبت پایین، خوردگی در رطوبت بالا

نرخ تغییر مجاز

علاوه بر محدوده‌های مطلق، نرخ تغییر دما و رطوبت نیز اهمیت دارد. تغییرات سریع می‌تواند به همان اندازه مقادیر خارج از محدوده آسیب‌زا باشد. استانداردها معمولاً حداکثر نرخ تغییر را در حدود ۵ درجه سانتی‌گراد در ساعت برای دما و ۱۰ درصد در ساعت برای رطوبت در نظر می‌گیرند. این موضوع در طراحی سیستم‌های کنترلی و سناریوهای راه‌اندازی یا بازیابی باید لحاظ شود.

سیستم های تهویه مخصوص اتاق سرور: CRAC، CRAH و فن وال

وقتی از سیستم های تهویه مخصوص اتاق سرور حرف می‌زنیم، سه گزینه اصلی پیش روی طراح قرار دارد: CRAC، CRAH و فن وال. هر کدام روش متفاوتی برای تولید سرمایش و توزیع هوا دارند و انتخاب بین آن‌ها به مقیاس اتاق، زیرساخت موجود و چگالی حرارتی بستگی دارد. برای مطالعه‌ی راهنمای جامع و مستقل این فناوری‌ها، راهنمای خنک‌کاری دیتاسنتر Schneider Electric را بررسی کنید.

CRAC: خنک‌سازی با مبرد (DX)

CRAC یا «تهویه هوای اتاق کامپیوتر» یک سیستم انبساط مستقیم (Direct Expansion) است. در این سیستم، مبرد در یک سیکل بسته فشرده و منبسط می‌شود و گرما را از هوا جذب می‌کند. CRAC تمام اجزای سرمایش، از جمله کمپرسور، کندانسور و اواپراتور، را در یک بسته واحد دارد. این یکپارچگی، نصب را ساده‌تر می‌کند و آن را برای اتاق‌های کوچک و متوسط که زیرساخت آب سرد متمرکز ندارند، به گزینه‌ای منطقی تبدیل می‌کند. CRAC معمولاً برای چگالی‌های تا حدود ۱۵ تا ۲۰ کیلووات بر رک (در صورت وجود جداسازی هوا) مناسب است.

CRAH: خنک‌سازی با آب سرد

CRAH یا «هواساز اتاق کامپیوتر» به یک سیستم آب سرد متمرکز (چیلر) متصل است. در یک سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور مبتنی بر آب سرد، آب از طریق لوله‌کشی به کویل داخل CRAH می‌رسد و فن، هوا را از روی کویل عبور می‌دهد. CRAH خودش کمپرسور ندارد و سرمایش در یک چیلر مرکزی تولید می‌شود. این ساختار برای سالن‌های بزرگ‌تر و چگالی‌های حرارتی بالاتر مناسب‌تر است و معمولاً بازدهی بالاتری در مقیاس بزرگ ارائه می‌دهد. CRAH نیز برای چگالی‌های تا حدود ۱۵ تا ۲۰ کیلووات بر رک (با جداسازی هوا) کاربرد دارد و برای چگالی‌های بالاتر نیاز به راهکارهای مکمل مانند خنک‌سازی رکی یا مایع دارد.

فن وال: توزیع یکنواخت هوا در سالن‌های بزرگ

فن وال یک آرایه ماژولار از فن‌های EC (Electronically Commutated) است که برای توزیع یکنواخت هوا در سراسر سالن داده طراحی شده است. در یک سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور با چگالی بالا، فن وال هوا را از چندین نقطه توزیع می‌کند و همین موضوع، hotspots را کاهش می‌دهد و پایداری حرارتی را بهبود می‌بخشد. فن وال به‌صورت ذاتی افزونگی N+1 یا N+2 را از طریق آرایه چندفنه فراهم می‌کند و در صورت خرابی یک فن، فن‌های دیگر با افزایش دور، کمبود را جبران می‌کنند. این سیستم برای سالن‌هایی با رک‌های ۸۰ تا ۱۵۰ کیلووات و بالاتر (مانند رک‌های AI) مناسب است.

انتخاب رک و تجهیزات در هر سه گزینه به ابعاد و فرم فیزیکی تجهیزات بستگی دارد؛ برای درک بهتر، مقاله فرم فکتور سرور را مطالعه کنید.

معیار

CRAC (DX)

CRAH (آب سرد)

فن وال (EC)

منبع سرمایش

مبرد و کمپرسور داخلی

آب سرد از چیلر مرکزی

آب سرد از چیلر مرکزی (معمولاً)

مقیاس مناسب

اتاق کوچک و متوسط

سالن بزرگ و دیتاسنتر

سالن بزرگ و چگالی بالا

نیاز به زیرساخت

کمتر؛ نصب مستقل

بیشتر؛ نیاز به چیلر و لوله‌کشی

بیشتر؛ نیاز به چیلر و فضای نصب

افزونگی ذاتی

محدود (نیاز به واحد اضافی)

محدود (نیاز به واحد اضافی)

بالا (آرایه چندفنه N+1/N+2)

محدوده چگالی (با جداسازی هوا)

تا ~۱۵–۲۰ kW/rack

تا ~۱۵–۲۰ kW/rack

برای چگالی‌های بالا و AI

محاسبه بار حرارتی اتاق سرور بر اساس کیلووات بر رک و تبدیل توان به گرما

محاسبه بار حرارتی: مهم‌ترین گام در طراحی سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور

بسیاری از اشتباهات در طراحی سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور از یک محاسبه ساده و نادرست شروع می‌شود: انتخاب ظرفیت بر اساس متر مربع. این روش در اتاق سرور کاملاً گمراه‌کننده است. دو اتاق با ابعاد یکسان می‌توانند بسته به تعداد و نوع تجهیزات، بار حرارتی بسیار متفاوتی داشته باشند. یک اتاق ۱۲ متری ممکن است ۵ کیلووات بار داشته باشد یا ۲۰ کیلووات.

بنابراین، محاسبه باید بر اساس توان مصرفی تجهیزات انجام شود، نه مساحت. گرمای تولیدی روی طول عمر تجهیزات ذخیره‌سازی هم اثر مستقیم دارد؛ برای بررسی این موضوع، مقاله عمر هارد سرور را مطالعه کنید.

اصل تبدیل توان به گرما

در یک تخمین پایدار، ۱۰۰ کیلووات برق مصرفی تجهیزات IT تقریباً به ۱۰۰ کیلووات گرما تبدیل می‌شود. این یک قاعده کلیدی است. بنابراین، نقطه شروع محاسبه، جمع توان مصرفی واقعی سرورها، سوئیچ‌ها، ذخیره‌سازها و سایر تجهیزات IT است. بهتر است از توان اندازه‌گیری‌شده در رک یا PDU استفاده شود، نه از توان نامی روی برچسب تجهیزات.

منابع گرمای دیگر

علاوه بر تجهیزات IT، منابع دیگری نیز باید در محاسبه بار حرارتی لحاظ شوند:

  • تلفات UPS: تلفات توان در یو‌پی‌اس نیز به گرما تبدیل می‌شود و باید به بار اضافه شود.

  • روشنایی: نورپردازی اتاق سرور گرما تولید می‌کند.

  • افراد: افرادی که در اتاق کار می‌کنند، گرمای محسوس و نهان تولید می‌کنند.

  • پوسته ساختمان: انتقال گرما از دیوارها، سقف و پنجره‌ها نیز در محاسبات دقیق لحاظ می‌شود.

روش گام‌به‌گام

  1. توان مصرفی هر رک را مشخص کنید: از توان واقعی یا توان طراحی مورد انتظار استفاده کنید. مقدار متداول برای رک‌های معمولی حدود ۳ تا ۱۰ کیلووات است، اما در رک‌های متراکم و AI این عدد می‌تواند بسیار بالاتر باشد.

  2. تعداد رک‌ها را در توان هر رک ضرب کنید: این کار بار حرارتی تجهیزات IT را به دست می‌دهد. روش کیلووات بر رک، نسبت به روش متر مربعی، مستقل‌تر از مساحت است و تمرکز را روی گرمای واقعی هر رک می‌گذارد.

  3. بارهای اضافی (UPS، روشنایی، افراد) را اضافه کنید.

  4. حاشیه رشد و اطمینان را در نظر بگیرید: ظرفیت سیستم را برای توسعه آینده و شرایط غیرمنتظره کمی بالاتر از بار محاسبه‌شده انتخاب کنید.

نتیجه این محاسبه، بار برودتی مورد نیاز است که مبنای انتخاب ظرفیت CRAC، CRAH یا فن وال و تعداد واحدهای مورد نیاز (با در نظر گرفتن افزونگی) قرار می‌گیرد. طراحی سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور بدون این محاسبه، شبیه انتخاب کولر بدون دانستن متراژ است.

راهرو سرد و گرم: مدیریت جریان هوا در سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور

حتی اگر ظرفیت سرمایش کافی باشد، اگر هوا به درستی توزیع نشود، سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور نمی‌تواند از گرمای موضعی جلوگیری کند. مشکل رایج در چیدمان سنتی رک‌ها، اختلاط هوای سرد و گرم است. هوای گرمی که از پشت سرور خارج می‌شود، دوباره به سمت ورودی سرور کشیده می‌شود و فن‌های سرور به جای هوای خنک، هوای گرم را می‌مکند. این چرخه، دمای ورودی را بالا می‌برد و سیستم خنک‌سازی را مجبور می‌کند برای جبران، بیشتر کار کند.

راه‌حل، جداسازی مسیر هوا با چیدمان راهرو سرد و گرم است. در طراحی سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور، رک‌ها در ردیف‌هایی چیده می‌شوند که ورودی‌های سرد رو به روی هم و خروجی‌های گرم نیز رو به روی هم قرار بگیرند. سپس با درب، سقف یا پنل‌های مسدودکننده، دو مسیر از هم جدا می‌شوند. به این ترتیب، هوای سرد در یک راهرو مشخص به سرورها می‌رسد و هوای گرم در راهروی مجاور جمع می‌شود و به واحد خنک‌کننده بازمی‌گردد.

مزایای جداسازی راهروها

  • بهبود بازدهی تأمین هوا: مطالعات نشان می‌دهد جداسازی راهرو سرد یا گرم می‌تواند شاخص بازدهی تأمین هوا (ASE) را به‌طور قابل توجهی افزایش دهد و شاخص گرمای تأمین (SHI) را کاهش دهد.

  • کاهش دمای ورودی تجهیزات: جلوگیری از بازچرخش هوا باعث می‌شود سرورها هوای خنک‌تری دریافت کنند و دمای قطعات پایدارتر بماند.

  • کاهش مصرف انرژی: وقتی هوای گرم و سرد مخلوط نشوند، واحدهای خنک‌کننده لازم نیستند هوای برگشتی را تا دمای بسیار پایین خنک کنند و بار سرمایش کاهش می‌یابد.

  • امکان افزایش چگالی رک: با مدیریت بهتر هوا، می‌توان چگالی حرارتی را بدون ایجاد hotspot بالا برد.

در کنار جداسازی راهروها، استفاده از کف کاذب و کاشی‌های مشبک در جای درست نیز اهمیت دارد. هوای سرد در فضای زیر کف حرکت می‌کند و از طریق کاشی‌های مشبک به سمت ورودی رک‌ها بالا می‌آید. قرار دادن کاشی مشبک در راهروی گرم یا فضای باز، هوای سرد را هدر می‌دهد. همچنین پنل‌های مسدودکننده (Blanking Panels) در فضاهای خالی رک، از بازگشت هوای گرم به سمت ورودی جلوگیری می‌کنند.

افزونگی N+1 در سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور با یک واحد پشتیبان

افزونگی و پایداری در سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور

سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور باید نه تنها در شرایط عادی، بلکه در صورت خرابی یک واحد یا انجام تعمیرات، به کار خود ادامه دهد. این مفهوم با افزونگی (Redundancy) بیان می‌شود. افزونگی در سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور یک الزام عملی برای اتاق‌هایی است که سرورها به‌صورت ۲۴ ساعته کار می‌کنند و توقف خنک‌سازی می‌تواند در عرض چند دقیقه به گرمای خطرناک منجر شود. برای مطالعه استانداردهای رایج افزونگی و رده‌بندی Tier، Uptime Institute مرجع شناخته‌شده‌ای است.

سطوح رایج افزونگی

سطح

توضیح

کاربرد معمول

N

دقیقاً ظرفیت مورد نیاز؛ بدون واحد پشتیبان

محیط‌های غیرحیاتی، آزمایشی و توسعه

N+1

یک واحد اضافی نسبت به نیاز اصلی

دیتاسنترهای سازمانی و بیشتر محیط‌های تولیدی

N+2

دو واحد اضافی نسبت به نیاز اصلی

تاسیسات حیاتی و چگالی بالا با تحمل کم برای کاهش ظرفیت

2N

تکرار کامل کل سیستم سرمایش

محیط‌های ماموریت‌حیاتی، هایپراسکیل و الزامات Tier 4

در طراحی N+1، اگر برای دفع بار به پنج واحد نیاز باشد، شش واحد نصب می‌شود. در صورت خرابی یک واحد، پنج واحد باقی‌مانده می‌توانند بار کامل را دفع کنند و امکان تعمیر و نگهداری بدون توقف نیز فراهم می‌شود. نکته مهم این است که واحدهای باقی‌مانده باید در بدترین شرایط محیطی (مثلاً دمای بالای بیرون) نیز بتوانند سهم کامل خود را ارائه دهند، نه فقط در شرایط معتدل. برای الزامات Tier 4، طراحی 2(N+1) یا 2N در نظر گرفته می‌شود تا هر خرابی تک‌نقطه‌ای برای عملیات شفاف و بدون تأثیر باشد.

علاوه بر افزونگی در سطح واحد، افزونگی در سطح اجزا نیز وجود دارد. فن وال با آرایه چندفنه خود، افزونگی N+1 یا N+2 را در سطح فن فراهم می‌کند و نقطه شکست واحد بزرگ را حذف می‌کند. همچنین پایش و کنترل هوشمند، امکان تشخیص زودهنگام خرابی و فعال‌سازی خودکار واحدهای پشتیبان را فراهم می‌کند. برای آشنایی با قابلیت تعویض داغ قطعات بدون خاموشی سرور، مقاله Hot-Swap را مطالعه کنید.

اشتباهات رایج در انتخاب و نگهداری سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور

بسیاری از مشکلات نه به دلیل کمبود ظرفیت، بلکه به خاطر تصمیم‌های نادرست در انتخاب، طراحی یا نگهداری ایجاد می‌شوند. در ادامه، رایج‌ترین اشتباهات را مرور می‌کنیم.

  • تکیه بر کولر گازی خانگی: کولرهای آسایشی برای بار حرارتی پیوسته و بالا طراحی نشده‌اند، کنترل دقیق رطوبت ندارند و نمی‌توانند دما را در محدوده استاندارد نگه دارند.

  • محاسبه بار حرارتی بر اساس متر مربع: این روش گرمای واقعی تجهیزات را نادیده می‌گیرد و به انتخاب ظرفیت ناکافی یا بیش از حد منجر می‌شود. انتخاب سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور باید بر اساس توان مصرفی (کیلووات بر رک) باشد.

  • نادیده گرفتن جداسازی راهرو سرد و گرم: بدون جداسازی، اختلاط هوا بازدهی سیستم را به‌شدت کاهش می‌دهد و خطر گرمای موضعی را بالا می‌برد.

  • رها کردن فضاهای خالی رک بدون پنل مسدودکننده: فضای خالی بدون پنل، مسیری برای بازگشت هوای گرم به سمت ورودی سرورها ایجاد می‌کند.

  • عدم در نظر گرفتن افزونگی: کارکرد بدون واحد پشتیبان (N) در محیط تولیدی، ریسک توقف کامل خنک‌سازی را در صورت خرابی یک واحد به همراه دارد.

  • تمرکز صرف بر دما و نادیده گرفتن رطوبت: دمای مناسب بدون کنترل رطوبت، همچنان خطر ESD یا میعان را باقی می‌گذارد.

  • عدم پایش و نگهداری دوره‌ای: فیلترهای کثیف، کویل‌های گرفته و فن‌های فرسوده بازدهی سیستم را به‌تدریج کاهش می‌دهند و در نهایت به خرابی منجر می‌شوند.

گرمای موضعی کنترل‌نشده می‌تواند به برد اصلی و قطعات حساس آسیب بزند؛ برای شناخت نشانه‌های این آسیب، مقاله علائم خرابی مادربرد کامپیوتر را مطالعه کنید.

نتیجه‌گیری

سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور یک انتخاب تجهیزاتی ساده نیست؛ ترکیبی از محاسبه دقیق بار حرارتی، انتخاب آگاهانه بین CRAC، CRAH و فن وال، مدیریت جریان هوا با راهرو سرد و گرم، و طراحی افزونگی مناسب است. استاندارد تهویه اتاق سرور، محدوده‌های مشخصی برای دما و رطوبت ارائه می‌دهد، اما اجرای درست آن‌ها در عمل تفاوت اصلی را ایجاد می‌کند. یک سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور اصولی می‌تواند اتاق سرور را با دمای پایدار، مصرف انرژی متعادل و قابلیت اطمینان بالا نگه دارد و از سرمایه‌گذاری روی تجهیزات IT محافظت کند. در غیر این صورت، حتی تجهیزات قدرتمند نیز در برابر گرمای موضعی و نوسانات محیطی آسیب‌پذیر خواهند بود.

سوالات متداول

تفاوت سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور با کولر گازی معمولی چیست؟

سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور یک سیستم خنک‌سازی دقیق است که برای کارکرد پیوسته، کنترل دقیق دما و رطوبت و بار حرارتی بالا طراحی شده است. کولر گازی معمولی برای بارهای متغیر و آسایش انسان ساخته شده و نمی‌تواند شرایط پایدار مورد نیاز تجهیزات IT را فراهم کند.

استاندارد دمای اتاق سرور چند درجه است؟

بر اساس راهنمای ASHRAE، محدوده پیشنهادی دمای هوای ورودی به تجهیزات IT برابر ۱۸ تا ۲۷ درجه سانتی‌گراد است. محدوده مجاز برای کلاس A1 گسترده‌تر است (۱۵ تا ۳۲ درجه)، اما کار در نزدیکی مرزهای مجاز حاشیه اطمینان را کاهش می‌دهد.

CRAC بهتر است یا CRAH؟

هیچ‌کدام به‌طور مطلق «بهتر» نیستند. CRAC برای اتاق‌های کوچک و متوسط که زیرساخت آب سرد ندارند مناسب‌تر است. CRAH برای سالن‌های بزرگ‌تر و چگالی‌های بالاتر بازدهی بهتری دارد. انتخاب به مقیاس، زیرساخت و بار حرارتی بستگی دارد.

بار حرارتی اتاق سرور چگونه محاسبه می‌شود؟

روش صحیح، محاسبه بر اساس توان مصرفی تجهیزات (کیلووات بر رک) است، نه مساحت. در یک تخمین پایدار، ۱۰۰ کیلووات برق مصرفی IT تقریباً به ۱۰۰ کیلووات گرما تبدیل می‌شود. سپس بارهای اضافی مانند تلفات UPS، روشنایی و افراد به آن اضافه می‌شود.

راهرو سرد و گرم چیست و چه مزیتی دارد؟

راهرو سرد و گرم یک چیدمان جداسازی هوا است که در آن ورودی‌های سرد رک‌ها رو به روی هم و خروجی‌های گرم نیز رو به روی هم قرار می‌گیرند. این کار اختلاط هوای سرد و گرم را کاهش می‌دهد، دمای ورودی سرورها را پایین می‌آورد و بازدهی سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور را افزایش می‌دهد.

آیا سیستم تهویه مطبوع اتاق سرور به افزونگی نیاز دارد؟

بله، برای محیط‌های تولیدی افزونگی N+1 یک الزام عملی است. بدون واحد پشتیبان، خرابی یک واحد خنک‌کننده می‌تواند در عرض چند دقیقه به گرمای خطرناک منجر شود. برای الزامات بالاتر، N+2 یا 2N در نظر گرفته می‌شود. اگر علاقه‌مند بدانید خنک‌کاری اتاق سرور چه تفاوت‌هایی با محیط کامپیوتر شخصی دارد، مقاله تفاوت سرور با کامپیوتر معمولی را مطالعه کنید.

اشتراک‌گذاری:

دیدگاه شما

مقالات مشابه

پرداخت امن آنلاین

پرداخت با کارت‌های شتاب

پشتیبانی همیشگی

پشتیبانی و مشاوره فروش

تحویل اکسپرس

ارسال در کوتاه ترین زمان

ضمانت بازگشت کلا

ضمانت تا حداکثر ۷ روز

محصول اصل

محصولات با کیفیت اصل