حساب کاربری
حساب کاربری
سرور HP Gen12 نسل جدید سرورهای HPE برای زیرساخت‌های سازمانی، دیتاسنترها، مجازی‌سازی، سرویس‌های ابری، دیتابیس و پردازش‌های سنگین است. در زمان خرید سرور HP Gen12، فقط جدید بودن نسل نباید معیار انتخاب باشد؛ مدل سرور، تعداد پردازنده، ظرفیت RAM، نوع فضای ذخیره‌سازی، کنترلر، شبکه، پاور، فرم فاکتور و قابلیت توسعه باید متناسب با Workload بررسی شوند. در خانواده سرور HP Gen12 مدل‌هایی مانند DL320 Gen12، DL360 Gen12، DL380 Gen12 و DL380a Gen12 قرار می‌گیرند که برای سطح متفاوتی از پردازش و توسعه طراحی شده‌اند. انتخاب درست میان این مدل‌ها زمانی امکان‌پذیر است که ابتدا نیاز زیرساخت مشخص شود و سپس کانفیگ متناسب با بودجه و برنامه توسعه آینده انتخاب شود.
خرید سرور HP Gen12 باید با بررسی نوع Workload شروع شود. تعداد کاربران، ماشین‌های مجازی، حجم دیتابیس، تعداد پردازش‌های هم‌زمان، فضای ذخیره‌سازی موردنیاز و برنامه توسعه آینده مشخص می‌کنند که چه مدلی برای پروژه مناسب‌تر است. برای مثال، در یک زیرساخت با محدودیت فضای رک ممکن است سرور 1U اهمیت بیشتری داشته باشد، در حالی که برای پروژه‌ای با نیاز به توسعه سخت‌افزاری، یک پلتفرم 2U می‌تواند انعطاف بیشتری ایجاد کند.
بعد از انتخاب مدل، نوبت به کانفیگ می‌رسد. CPU، RAM، Storage، RAID Controller، کارت شبکه، پاور و تجهیزات توسعه باید در کنار یکدیگر انتخاب شوند. خرید یک پردازنده قدرتمند در کنار حافظه یا Storage نامتناسب لزوماً عملکرد مناسبی ایجاد نمی‌کند. هدف باید رسیدن به کانفیگی متعادل باشد که هم نیاز فعلی را پوشش دهد و هم برای رشد منطقی زیرساخت فضای کافی باقی بگذارد.
Workload مهم‌ترین نقطه شروع برای انتخاب سرور Gen12 است. در مجازی‌سازی، تعداد Core پردازنده و ظرفیت RAM اهمیت زیادی دارد؛ در دیتابیس علاوه بر CPU و حافظه، سرعت Storage و تأخیر دسترسی به داده مهم می‌شود و در سرویس‌های Cloud و Hosting باید تراکم پردازشی، ظرفیت شبکه و تعداد سرویس‌های هم‌زمان نیز در نظر گرفته شوند.
در پروژه‌های AI و پردازش شتاب‌یافته نیز معیارهای انتخاب متفاوت هستند و پشتیبانی از GPU، فضای توسعه، توان و Cooling اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. به همین دلیل یک کانفیگ واحد را نمی‌توان برای تمام کاربردهای Gen12 مناسب دانست.
قیمت سرور HP Gen12 به مدل و کانفیگ انتخابی بستگی دارد و نمی‌توان یک عدد ثابت را برای تمام سرورهای این نسل در نظر گرفت. DL320، DL360، DL380 و DL380a از نظر فرم فاکتور، سطح توسعه و کاربرد با یکدیگر متفاوت هستند و حتی دو دستگاه از یک مدل نیز می‌توانند به دلیل تفاوت در CPU، RAM، Storage و سایر تجهیزات قیمت متفاوتی داشته باشند.
مدل و تعداد پردازنده، ظرفیت و تعداد ماژول‌های RAM، نوع و تعداد درایوها، Storage Controller، کارت شبکه، پاور و تجهیزات توسعه از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر قیمت هستند. بنابراین هنگام مقایسه قیمت بهتر است کانفیگ‌های مشابه در کنار یکدیگر قرار گیرند. مقایسه دو DL380 Gen12 بدون توجه به پردازنده، RAM و Storage تصویر دقیقی از اختلاف قیمت واقعی ارائه نمی‌دهد.
برای استعلام قیمت دقیق بهتر است مدل موردنظر، Workload، تعداد CPU، ظرفیت RAM، نوع Storage و ظرفیت موردنیاز از ابتدا مشخص شوند. با این اطلاعات می‌توان کانفیگ‌های نزدیک به نیاز پروژه را مقایسه کرد.
خانواده سرورهای رکمونت HPE Gen12 شامل مدل‌هایی با فرم فاکتور و قابلیت‌های متفاوت است. انتخاب مدل مناسب باید بر اساس فضای رک، حجم پردازش، ظرفیت توسعه و نوع Workload انجام شود. مدل‌های DL320 و DL360 در کلاس 1U قرار می‌گیرند، DL380 فضای 2U را در اختیار زیرساخت قرار می‌دهد و DL380a برای سناریوهای شتاب‌یافته و GPU محور اهمیت بیشتری دارد.
این تنوع باعث می‌شود خریدار به‌جای انتخاب یک سرور واحد برای تمام پروژه‌ها، بتواند مدلی نزدیک‌تر به نیاز واقعی خود انتخاب کند. در ادامه مدل‌های مهم این دسته را می‌توان از نظر کاربرد و جایگاه در زیرساخت مقایسه کرد.
سرور HPE ProLiant DL320 Gen12 8SFF یکی از مدل‌های 1U خانواده Gen12 است و برای پروژه‌هایی قابل بررسی است که استفاده بهینه از فضای رک اهمیت دارد. طراحی 1U امکان استقرار تعداد بیشتری سرور در رک را فراهم می‌کند، اما انتخاب این مدل باید بر اساس نیاز واقعی پروژه به CPU، RAM، Storage و توسعه سخت‌افزاری انجام شود.
DL320 Gen12 زمانی ارزش بررسی بیشتری دارد که پروژه با یک پلتفرم رکمونت کم‌حجم قابل اجرا باشد و الزام مشخصی برای استفاده از مدل‌های بزرگ‌تر وجود نداشته باشد. هنگام خرید باید نوع شاسی، Storage و سایر اجزای کانفیگ دقیق همان سرور نیز بررسی شوند.
سرور HPE ProLiant DL360 Gen12 8SFF نیز در فرم فاکتور 1U قرار دارد و برای زیرساخت‌هایی اهمیت پیدا می‌کند که تراکم پردازشی در رک یکی از معیارهای اصلی انتخاب است. این مدل را می‌توان برای سناریوهایی مانند مجازی‌سازی، سرویس‌های سازمانی، Cloud و اجرای چند Workload هم‌زمان بررسی کرد.
مزیت اصلی فرم فاکتور 1U این است که منابع پردازشی در فضای رک محدودتری مستقر می‌شوند. با این حال، تصمیم میان DL360 و مدل‌های بزرگ‌تر مانند DL380 نباید فقط بر اساس اندازه سرور باشد؛ ظرفیت توسعه موردنیاز در آینده نیز باید در تصمیم نهایی لحاظ شود.
سرور HPE ProLiant DL380 Gen12 8SFF یک پلتفرم 2U است و برای پروژه‌هایی که توسعه‌پذیری و انعطاف کانفیگ اهمیت بیشتری دارد، یکی از مدل‌های مهم این نسل محسوب می‌شود. فضای بیشتر شاسی باعث می‌شود DL380 در بسیاری از پروژه‌های سازمانی، مجازی‌سازی، دیتابیس و Consolidation مورد توجه قرار گیرد.
انتخاب DL380 Gen12 باید بر اساس منابع موردنیاز انجام شود. تعداد ماشین‌های مجازی، میزان RAM، حجم و Performance فضای ذخیره‌سازی و نیاز به توسعه در آینده مشخص می‌کنند که چه کانفیگی از این مدل مناسب‌تر است. صرف انتخاب DL380 بدون طراحی کانفیگ دقیق، تضمین‌کننده عملکرد مناسب برای پروژه نیست.
DL380a Gen12 نسبت به DL380 معمولی برای سناریوی متفاوتی طراحی شده و در پروژه‌هایی که Accelerator و GPU بخش مهمی از معماری پردازشی هستند اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. این مدل را می‌توان برای Workloadهای شتاب‌یافته، هوش مصنوعی و پردازش‌هایی که از GPU بهره می‌برند بررسی کرد.
DL380a را نباید صرفاً نسخه قوی‌تر DL380 در نظر گرفت. ابتدا باید مشخص شود نرم‌افزارها و Workload پروژه واقعاً از معماری GPU محور استفاده می‌کنند یا خیر. برای سرویس‌های عمومی سازمانی، مجازی‌سازی و بسیاری از دیتابیس‌ها ممکن است DL360 یا DL380 متناسب با کانفیگ موردنیاز انتخاب مناسب‌تری باشند.
مقایسه مدل‌های سرور HP Gen12 باید بر اساس فرم فاکتور، سطح توسعه و نوع Workload انجام شود. DL320 و DL360 در فضای 1U قرار دارند و برای افزایش تراکم رک قابل بررسی هستند، در حالی که DL380 با شاسی 2U فضای بیشتری برای طراحی کانفیگ در اختیار زیرساخت قرار می‌دهد. DL380a نیز زمانی مطرح می‌شود که پردازش شتاب‌یافته یکی از نیازهای اصلی پروژه باشد.
| مدل سرور | فرم فاکتور | کاربرد قابل بررسی | اولویت انتخاب |
|---|---|---|---|
| DL320 Gen12 | 1U | سرویس‌های سازمانی و زیرساخت کم‌حجم | فضای رک |
| DL360 Gen12 | 1U | مجازی‌سازی و پردازش سازمانی | تراکم پردازشی |
| DL380 Gen12 | 2U | مجازی‌سازی، دیتابیس و سرویس‌های سنگین | توسعه‌پذیری |
| DL380a Gen12 | 4U | AI و پردازش شتاب‌یافته | GPU و Accelerator |
DL320 و DL360 هر دو امکان استقرار در فضای 1U را فراهم می‌کنند، اما جایگاه یکسانی در طراحی زیرساخت ندارند. DL320 می‌تواند برای پروژه‌هایی بررسی شود که یک سرور 1U متعادل نیاز دارند، در حالی که DL360 برای زیرساخت‌هایی که تراکم پردازشی و منابع بیشتر در فضای 1U اهمیت دارد، گزینه مهم‌تری است.
انتخاب بین این دو مدل باید پس از مشخص شدن تعداد CPU، ظرفیت RAM، Storage، تعداد سرویس‌ها و برنامه توسعه انجام شود. مشابه بودن اندازه شاسی به معنی یکسان بودن ظرفیت و کاربرد دو سرور نیست.
DL360 و DL380 یکی از مهم‌ترین مقایسه‌ها هنگام خرید سرور Gen12 هستند. DL360 در فرم فاکتور 1U قرار دارد و زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که Rack Density اولویت باشد. DL380 با شاسی 2U فضای بیشتری در اختیار کانفیگ قرار می‌دهد و برای پروژه‌هایی که انعطاف و توسعه‌پذیری اهمیت بیشتری دارد قابل بررسی است.
اگر قرار است تعداد زیادی سرور در رک مستقر شود، مزیت 1U بودن DL360 اهمیت پیدا می‌کند. در مقابل، اگر توسعه Storage یا سایر تجهیزات در برنامه آینده قرار دارد، DL380 نیز باید در مقایسه نهایی حضور داشته باشد.
DL380 یک سرور عمومی‌تر برای Workloadهای سازمانی است، در حالی که DL380a بیشتر برای زیرساخت‌هایی اهمیت دارد که Accelerator و GPU نقش اصلی در پردازش دارند. بنابراین انتخاب بین این دو مدل باید از نوع نرم‌افزار و پردازش موردنیاز شروع شود.
برای مجازی‌سازی عمومی، دیتابیس و سرویس‌های سازمانی می‌توان DL380 را بررسی کرد. در پروژه‌های AI و پردازش GPU محور، DL380a اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ البته مدل GPU و سازگاری کامل کانفیگ باید جداگانه بررسی شود.
CPU یکی از مهم‌ترین بخش‌های کانفیگ سرور Gen12 است و انتخاب آن روی Performance، هزینه و نوع Workload قابل اجرا تأثیر مستقیم دارد. تعداد Core، فرکانس، Cache، توان مصرفی و تعداد پردازنده موردنیاز باید بر اساس نرم‌افزارها و تعداد پردازش‌های هم‌زمان مشخص شوند.
در مجازی‌سازی و Cloud معمولاً تعداد Core اهمیت بالایی پیدا می‌کند، در حالی که برخی دیتابیس‌ها و نرم‌افزارهای سازمانی به Performance هر Core نیز حساس هستند. بنابراین استفاده از پردازنده‌ای با تعداد Core بیشتر همیشه به معنی انتخاب بهتر برای هر پروژه نیست.
برای بررسی گزینه‌های این نسل می‌توان مدل‌های موجود در دسته CPU سرور Gen12 را مقایسه کرد. قبل از انتخاب نهایی باید سازگاری پردازنده با مدل دقیق سرور و سایر محدودیت‌های کانفیگ بررسی شود.
RAM در سرورهای Gen12 مخصوصاً برای مجازی‌سازی، دیتابیس و سرویس‌های سازمانی اهمیت زیادی دارد. ظرفیت حافظه باید بر اساس تعداد ماشین‌های مجازی، میزان مصرف برنامه‌ها و برنامه توسعه آینده انتخاب شود. کمبود RAM می‌تواند عملکرد کل زیرساخت را محدود کند، حتی زمانی که CPU قدرت پردازشی کافی دارد.
در انتخاب حافظه باید علاوه بر ظرفیت، نوع ماژول، سرعت، Rank، Part Number و Memory Population نیز بررسی شوند. صرف DDR5 بودن یک ماژول به معنی سازگاری آن با تمام سرورهای Gen12 نیست.
برای بررسی حافظه‌های مرتبط می‌توان به دسته رم سرور DDR5 نسل 11 و 12 مراجعه کرد و سپس مدل مناسب را بر اساس سرور و پردازنده انتخاب کرد.
Storage باید بر اساس ظرفیت، سرعت، IOPS، Latency و نوع Workload انتخاب شود. نیاز یک File Server یا Backup Server با دیتابیس و محیط مجازی‌سازی یکسان نیست. در پروژه‌هایی که سرعت دسترسی به داده اهمیت زیادی دارد، انتخاب Storage مناسب می‌تواند تأثیر محسوسی بر عملکرد کل سرویس داشته باشد.
در زمان طراحی Storage باید تعداد Bay، نوع شاسی، Form Factor درایو، Backplane و Storage Controller نیز بررسی شوند. عباراتی مانند 8SFF یا 16NVMe اطلاعات مهمی درباره ساختار شاسی ارائه می‌کنند، اما برای خرید قطعه نهایی همچنان Compatibility کانفیگ دقیق اهمیت دارد.
در صورت نیاز به توسعه این بخش، تجهیزات ذخیره سازی سرور نیز باید متناسب با مدل و نسل دقیق دستگاه انتخاب شوند. Cage، Backplane و سایر تجهیزات مشابه بدون بررسی سازگاری نباید صرفاً بر اساس ظاهر یا Interface خریداری شوند.
Storage Controller و ساختار RAID باید متناسب با نوع درایو، تعداد دیسک‌ها و سطح Performance و Redundancy موردنیاز انتخاب شوند. تمام پروژه‌ها به یک RAID Level یا کنترلر یکسان نیاز ندارند و انتخاب باید با توجه به اهمیت داده، سرعت موردنیاز و ساختار Backup انجام شود.
همچنین باید مشخص شود شاسی و Backplane مورد استفاده چه نوع Storage را پشتیبانی می‌کنند. انتخاب درایو سریع بدون Controller و زیرساخت سازگار ممکن است مانع استفاده از Performance واقعی آن شود، بنابراین این بخش باید هم‌زمان با طراحی Storage بررسی شود.
کارت شبکه و پهنای باند موردنیاز به نوع سرویس بستگی دارد. در یک File Server کوچک، نیاز شبکه با زیرساخت مجازی‌سازی یا Cluster یکسان نیست. تعداد پورت‌ها، سرعت ارتباط و نوع شبکه باید بر اساس حجم ترافیک، تعداد کاربران و معماری دیتاسنتر انتخاب شوند.
در پروژه‌های مجازی‌سازی، Storage Network و انتقال حجم بالای داده، شبکه می‌تواند به یکی از گلوگاه‌های اصلی تبدیل شود. به همین دلیل Network Adapter باید در کنار CPU، RAM و Storage طراحی شود و به مرحله آخر خرید موکول نشود.
در محیط مجازی‌سازی، CPU، RAM، Storage و Network باید به شکل متعادل انتخاب شوند. تعداد ماشین‌های مجازی و منابع اختصاص‌یافته به هر VM تعیین می‌کنند چه تعداد Core و چه مقدار حافظه موردنیاز است. سرعت Storage نیز روی پاسخ‌گویی ماشین‌های مجازی تأثیر مستقیم دارد.
DL360 Gen12 برای پروژه‌هایی که تراکم رک اهمیت زیادی دارد قابل بررسی است، در حالی که DL380 Gen12 زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که توسعه‌پذیری سخت‌افزاری در اولویت باشد. تصمیم نهایی باید بر اساس تعداد VMها و میزان مصرف واقعی منابع گرفته شود.
در دیتابیس و نرم‌افزارهای سازمانی، انتخاب یک جزء بسیار قدرتمند در کنار سایر قطعات ضعیف می‌تواند گلوگاه ایجاد کند. Performance پردازنده، ظرفیت RAM و سرعت Storage باید در کنار یکدیگر بررسی شوند. حجم داده و تعداد Transaction نیز روی طراحی کانفیگ تأثیر دارند.
DL360 و DL380 Gen12 را می‌توان بر اساس نوع دیتابیس، تعداد کاربران، رشد داده و سطح Performance مورد انتظار بررسی کرد. برای دیتابیس‌های سنگین، Storage و حافظه اهمیت ویژه‌ای دارند و کانفیگ باید متناسب با نیاز واقعی نرم‌افزار طراحی شود.
پروژه‌های AI، Machine Learning و پردازش شتاب‌یافته معیارهای متفاوتی نسبت به یک سرور عمومی دارند. نوع GPU، تعداد Accelerator، توان موردنیاز، Cooling و فضای فیزیکی از موارد مهم در طراحی چنین زیرساختی هستند.
DL380a Gen12 یکی از مدل‌هایی است که برای این گروه از Workloadها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. با این حال، انتخاب آن باید بر اساس نرم‌افزار و مدل GPU مورد استفاده انجام شود؛ زیرا هر پروژه AI الزاماً به یک ساختار سخت‌افزاری مشابه نیاز ندارد.
مقایسه Gen11 و Gen12 باید بر اساس نیاز پروژه، بودجه و برنامه توسعه انجام شود. جدیدتر بودن نسل به‌تنهایی دلیل کافی برای تعویض یک زیرساخت فعال نیست. اگر سرورهای موجود نیازهای فعلی را پوشش می‌دهند، هزینه مهاجرت و تغییر قطعات نیز باید در تصمیم نهایی لحاظ شود.
در پروژه‌های جدید یا زیرساخت‌هایی که قرار است برای چند سال توسعه پیدا کنند، بررسی Gen12 اهمیت بیشتری دارد. برای تصمیم‌گیری بهتر می‌توان سرور HP Gen11 را نیز در کنار مدل‌های نسل 12 بررسی و هزینه و کانفیگ دو نسل را با نیاز واقعی پروژه مقایسه کرد.
Compatibility در سرورهای Gen12 یکی از مهم‌ترین موارد قبل از خرید قطعه است. مشابه بودن ظاهر، ظرفیت یا Interface یک قطعه به‌تنهایی برای تأیید سازگاری کافی نیست. مدل سرور، نسل، Part Number، پردازنده، Firmware، Backplane، Controller و نوع شاسی می‌توانند در انتخاب قطعه تأثیر داشته باشند.
این موضوع برای CPU، RAM، Storage، کارت شبکه، RAID Controller و سایر تجهیزات توسعه اهمیت دارد. قبل از سفارش بهتر است مدل کامل سرور و Configuration فعلی مشخص باشد تا قطعه بر اساس اطلاعات واقعی دستگاه انتخاب شود.
فرم فاکتور یکی از معیارهای مهم در خرید سرور رکمونت است. مدل‌های 1U مانند DL320 و DL360 فضای کمتری از رک اشغال می‌کنند و برای افزایش Rack Density مناسب هستند. DL380 با فرم فاکتور 2U فضای بیشتری در اختیار کانفیگ قرار می‌دهد و در پروژه‌هایی که توسعه اهمیت دارد باید بررسی شود.
انتخاب میان 1U و 2U نباید فقط بر اساس فضای فعلی انجام شود. اگر قرار است Storage یا سایر اجزای سرور در آینده توسعه پیدا کنند، نیازهای آینده نیز باید در انتخاب شاسی لحاظ شوند. خرید سروری که فقط نیاز امروز را پوشش دهد ممکن است هزینه ارتقای آینده را افزایش دهد.
قبل از استعلام قیمت بهتر است اطلاعات اصلی پروژه مشخص شوند. هرچه نیاز دقیق‌تر تعریف شود، انتخاب مدل و کانفیگ نیز ساده‌تر خواهد بود. در این مرحله لازم نیست Part Number تمام قطعات مشخص باشد، اما باید تصویر روشنی از Workload، منابع موردنیاز و برنامه توسعه وجود داشته باشد.
برای انتخاب سرور Gen12 ابتدا باید مشخص شود کدام مدل با زیرساخت هماهنگ‌تر است و سپس کانفیگ متناسب با Workload طراحی شود. DL320 و DL360 برای سناریوهای 1U، DL380 برای پروژه‌هایی با اولویت توسعه‌پذیری و DL380a برای پردازش‌های شتاب‌یافته قابل بررسی هستند.
در کنار مدل‌های Rackmount می‌توان سایر سرورهای نسل 12 HPE را نیز بررسی کرد و بر اساس نوع استقرار، قدرت پردازشی، ظرفیت حافظه، Storage و بودجه گزینه مناسب را انتخاب کرد. برای استعلام دقیق نیز بهتر است Workload و کانفیگ موردنیاز از ابتدا مشخص باشند.
سرور HP Gen12 برای پروژه‌هایی قابل بررسی است که به زیرساخت جدید، قدرت پردازشی مناسب، حافظه DDR5 و امکان انتخاب کانفیگ متناسب با Workload نیاز دارند. در این خانواده DL320 Gen12 برای یک پلتفرم 1U کم‌حجم، DL360 Gen12 برای تراکم پردازشی در فضای 1U، DL380 Gen12 برای کانفیگ‌های توسعه‌پذیرتر و DL380a Gen12 برای پردازش‌های شتاب‌یافته و GPU محور قابل بررسی هستند.
برای خرید بهتر است انتخاب را از Workload شروع کنید، سپس مدل سرور را مشخص کرده و در مرحله بعد CPU، RAM، Storage، RAID، Network و سایر تجهیزات را انتخاب کنید. این روش باعث می‌شود سرور فقط بر اساس نام مدل یا جدید بودن نسل خریداری نشود و کانفیگ نهایی با بودجه، حجم پردازش، فضای رک و برنامه توسعه مجموعه هماهنگی بیشتری داشته باشد. برای استعلام قیمت نیز ارائه همین اطلاعات کمک می‌کند کانفیگ‌های نزدیک به نیاز واقعی پروژه مقایسه شوند.
سرورهای HP Gen12 را می‌توان بر اساس مدل و کانفیگ برای مجازی‌سازی، دیتابیس، سرویس‌های سازمانی، Cloud، Hosting و پردازش‌های سنگین بررسی کرد. کاربرد نهایی هر سرور به CPU، RAM، Storage، Network و تجهیزات نصب‌شده روی آن بستگی دارد.
برای مجازی‌سازی باید تعداد Core پردازنده، ظرفیت RAM، سرعت Storage و شبکه بررسی شود. DL360 Gen12 برای تراکم بیشتر در رک و DL380 Gen12 برای زیرساخت‌هایی با نیاز به توسعه بیشتر قابل بررسی هستند.
DL360 Gen12 یک سرور 1U است و برای تراکم بالاتر در رک اهمیت دارد، در حالی که DL380 Gen12 در فرم فاکتور 2U قرار می‌گیرد و فضای بیشتری برای توسعه کانفیگ فراهم می‌کند.
مدل سرور، نوع و تعداد CPU، ظرفیت RAM، نوع و تعداد درایوها، Storage Controller، کارت شبکه، پاور و سایر تجهیزات روی قیمت نهایی تأثیر دارند. به همین دلیل قیمت باید بر اساس کانفیگ کامل مقایسه شود.
سرورهای این نسل از زیرساخت حافظه DDR5 استفاده می‌کنند، اما ظرفیت، سرعت، Rank، Part Number و نحوه نصب حافظه باید با مدل دقیق سرور و پردازنده سازگار باشند.
انتخاب Storage به نوع Workload، ظرفیت، IOPS و سرعت موردنیاز بستگی دارد. دیتابیس و مجازی‌سازی می‌توانند نیاز متفاوتی نسبت به File Server یا Backup داشته باشند و نوع شاسی و Controller نیز باید بررسی شود.
بله، برخی مدل‌های Gen12 برای پردازش‌های شتاب‌یافته قابل بررسی هستند. DL380a Gen12 برای پروژه‌های مبتنی بر GPU اهمیت بیشتری دارد، اما مدل GPU، توان، Cooling و سازگاری سخت‌افزاری باید بررسی شوند.
این دو نسل از نظر پلتفرم سخت‌افزاری و گزینه‌های قابل پشتیبانی تفاوت دارند. انتخاب میان آن‌ها باید بر اساس Workload، بودجه، کانفیگ موردنیاز و برنامه توسعه زیرساخت انجام شود.
نوع Workload، مدل سرور، CPU، ظرفیت RAM، Storage، RAID، شبکه، فضای رک و برنامه ارتقای آینده باید مشخص شوند. تعیین این موارد انتخاب کانفیگ و مقایسه قیمت را دقیق‌تر می‌کند.
